تصویب نشد

همین امروز میخواستم یک قانون کلی برای مابقی زندگیم وضع کنم که

"من هیچکس را تحقیر نخواهم کرد"

اما دیدم نمیشود. کلی تناقض پیدا می شود.

مثلا بعضی ها حقایق را هرچند مودبانه و متخلق به اخلاق بهشان بگویی حس میکنند تحقیرشان کرده ای.هزار و یک دلیل موجه هم برایش دارد ها... ولی خب تو چه باید بکنی؟ باید از خدا یک بروشور مختصر از تاریخچه ی آدم روبرو درخواست کنی که در اسرع وقت برایت ایمیل کند؟ باید علم غیب داشته باشی که در تمام دوران مهدکودکش ازاین مشکل رنج می برده و حالا حتی بعد از ده ها سال و اینهمه موفقیت هم،کوچکترین اشاره به آن را برنمی تابد؟

یا مثلا کسانی هستن که خودشان خودشان را تحقیر می کنند.منظورم خیلی فلسفی روانشناختی نیست.با نداشتن ذره ای اعتماد بنفس.یا داشتن یکجور ترس ذاتی در برابر افراد پشت میز.یا دلبستگی عمیق و غیر قابل فهم به یک چیز(فرد) معمولی یا حتی کوچک و بی ارزش.با اینها باید چه کرد؟ باید از خودشان در برابر خودشان دفاع کرد؟

مثلاتر کسانی که ذاتا حقیرند.توی تاریخ هم پر است از مثال.نگاه کنید امام علی توی کوچه راه میرفت بعضی ها احساس میکردند دارد تحقیرشان میکند.حرف میزد ، غذا میخورد، نماز میخواند، اصلا یکجا می نشست سبب می شد حقارت بعضی ها تو چشم بزند.اینها را از روی سند می گویم ها. آنقدر این حس تحقیر غلیظ بود که طرف شروع میکرد بی مقدمه از خودش دفاع کردن!

خلاصه سیستم پیچیده ایست.دنیا حقیراست و لاجرم اهل آن هم ولی امروز تصمیم گرفتم دیگر کسی را تحقیر نکنم...

/ 2 نظر / 14 بازدید
ستاره سهیل

سلام "قُلْ کَفَی بِاللّهِ شَهِیدًا بَیْنِی وَبَیْنَکُمْ إِنَّهُ کَانَ بِعِبَادِهِ خَبِیرًا بَصِیرًا" [لبخند]

خسرو پيري

مردم میگویند:آدم های خوب را پیدا کنید و آدمای بد را رها کنید اما باید اینگونه باشد: خوبی را در آدم ها پیدا کنید و بدی آدم ها را رها کنید [گل][گل][گل][گل]